Friends 2 Africa Antwerpen – Banjul februari 2010

Inmiddels weer veilig thuis aangekomen.

Alle teams hebben de finish helemaal bereikt. Ontvangst was geweldig en al die lokals waren zo enthousiast en vriendelijk. Een gebeurtenis om niet te vergeten. Op zo een moment zie je eigenlijk waar je het allemaal voor doet.

Na de officiele uitreiking van ons deelname certificaat van de president van de organisation of Peace in Gambia zijn we dan ook naar ons project gegaan.

Bij aankomst bij de Kunkujang School zaten alle kinderen in de leslokalen. Toen eenmaal bleek dat wij gearriveerd waren kwamen de kinderen naar buiten om te zien wat er allemaal aan de hand was. We begonnen met het uitpakken van alle spullen en het werd steeds mooier. Iedereen hielp mee en het was zo prachtig. NAdien hebben we een foto gemaakt met alle kinderen, de docenten en de hoofd van de school waarna de kinderen liederen voor ons gingen zingen. Zoiets vergeet je nooit en merk je echt dat je wat doet voor hun. Een gevoel dat je niet kunt omschrijven.

Bij vertrek zag je dan ook alle kindertjes zwaaien en ‘bye’zeggen. Echt, je hart breekt in 1000 stukjes.

Momenteel zijn we dan bezig alle foto’s uit te zoeken (meer dan 7000 stuks) en het film materiaal te knippen en plakken. Zodra dit alles ie gedaan zullen we jullie hierover informeren.

Bedankt voor alle steun en jullie horen spoedig meer van ons.

WE ZIJN ER!!!

Zijn vanmiddag gearriveerd in het hotel bij Lac Rose. De laatste piste van de officiele Dakar rally. Morgen een rustdag en genieten van een mooie quad-rit op de piste. Daarna in het zwembad en genieten van de zon.

Hierna nog 2 dagen rijden en dan komen we woensdag middag aan in Banjul. Donderdag zullen we de Kunkujang school gaan bezichtigen en de spullen die we nog over hebben aan de school doneren. De auto wordt over 2 weken geveild en er wordt ons gemeld dat deze best wel veel kan opbrengen, dus we zijn zeer benieuwd.

Als jullie nieuwsgierig zijn naar foto’s of filmpjes moeten jullie helaas nog even wachten. We hebben zoveel materiaal dat niet makkelijk uit te zoeken is en hebben toch wel even de tijd nodig om een selectie te maken. Zodra dit voor elkaar is zijn jullie de eersten die het te zien krijgen.

morgen weer meer verhalen.

het is zo ver, we hebben mauritanie achter ons gelaten en zitten nu in Senegal. Wat een wereld van verschil tussen de 2 landen. De grens over en je ziet meteen weer wat schonere dorpjes, beter verzorgde mensen en je hebt weer bereik. Wat heerlijk zeg.

Alles ging best soepel. Het overgaan van het ene land naar het andere is niet altijd even gemakkelijk. Je moet je altijd uitschrijven in het ene land, inschrijven in het andere. Verzekering regelen voor je auto en noem maar op. Vergeet dan ook niet de smeergelden die je moet betalen en af moet dingen bij alles wat je doet en koopt. Alles is te regelen als je maar er wat voor over hebt.

Morgen vertrekken we met zn allen in konvooi naar Dakar (ja, waar de officiele dakar altijd eindigde) en hebben daar een rustdag om de auto’s op te knappen en de officiele eindpiste te kunnen proberen met de wagens. We zijn erg benieuwd en gaan ook wel wat mooie kiekjes schieten. Hier even weer opfrissen in het hotelletje zodat we er morgen weer goed tegenaan kunnen.

Ciao

zo, wat een slopende paar dagen hebben wij achter de rug. Eerst de grens over naar Mauritanie, is toch niet makkelijk. Een land waar je geen alcohol mag en dus de lokale politie moet omkopen met bier om bier en sterke drank in te kunnen voeren. Dus bij het doorzoeken van de auto op de vraag ‘heb je alcohol bij je’ moet je gewoon ja zeggen en dan zegt hij ‘geef me er twee’ en dan hebben we niets gezien.

zo, wat een slopende paar dagen hebben wij achter de rug. Eerst de grens over naar Mauritanie, is toch niet makkelijk. Een land waar je geen alcohol mag en dus de lokale politie moet omkopen met bier om bier en sterke drank in te kunnen voeren. Dus bij het doorzoeken van de auto op de vraag ‘heb je alcohol bij je’ moet je gewoon ja zeggen en dan zegt hij ‘geef me er twee’ en dan hebben we niets gezien. En zo makkelijk gaat dat. Helaas was dat niet de enige post die we door moesten. Ze kennen het woord ‘werkverschaffing’ wel erg goed daaro. Eenmaal door de posten gekomen moesten we door een mijnenveld rijden. Een lokale gids nam ons mee die we op de voet moesten volgen met alle auto’s. Als je van het pad af zou wijken zou je dus over een actieve mijn kunnen rijden en dan is het echt einde oefening. We hebben wel veel auto’s gezien die zogenaamd ontploft zouden zijn, maar misschien is het wel om mensen te laten schrikken ‘placebo’ effect. Achja, uiteindelijk zijn we er allemaal levend doorheen gekomen en konden we bij de volgende post gaan wachten. Toen we eenmaal weer aan het rijden waren werd het tijd om de Sahara in te gaan. Bandenspanning laag zodat je beter door het zand kon komen en gaan met z’n allen. Ja, iedereen maar een doek om, ramen toch maar open (ondanks alle stof) en een top rit door het zand. Ja, we hebben toch een lekke band gekregen door een stuurfout, maarja, dat is tot nu toe het enige wat we hebben gehad. Andere teams staan dagelijks met pech langs de weg. Onlangs weer een waterpomp, een accu en een koppelingsplaat moeten vervangen. Dus wij komen er goed vanaf. Na enige tijd gereden te hebben kwamen we bij een zandduin met rotsenpartij waar we die avond gingen overnachten. Een schitterende lokatie waar we heerlijk konden genieten van een mooie zonsondergang en een nog mooieren heldere hemel vol met sterren. Zoiets zie je niet in NL. Wie had er ooit gedacht dat er zoveel sterren waren?! De volgende ochtend weer vroeg op, want er stond een pittig programma voor de boeg. Niet qua aantal kilometers, maar meer het gebied waar we doorheen moesten. Hier zijn we in totaal dan ook 3 keer vast komen te zitten, maar waren ook zo weer los. Uiteindelijk door een natuurgebied moeten rijden (nouja, wij vinden het niet de moeite waard om als natuurgebied te bestempelen) waar we alleen maar dode dieren vonden (waaronder een dolfijn, schilpadden en heel wat vis), en toch een aantal levende flamingo’s. Eenmaal door het gebied kwamen we aan bij het strand. Dat is pas een ervaring, heerlijk met je auto langs het strand door de zee etc rijden. Toch wel erg leuk. Nadeel is dat al dat zoute water niet goed is voor de auot, maar wel heel leuk om doorheen te rijden. Het water is dan wel erg zout en door de warmte zie je dat meteen terug op de auto. Een keer door het water en dan het zoute water op de ruit met temperaturen rond de 40graden is dat direct droog en kan je niets meer zien door alle zoutkristallen. Achja, je moet er wat voor over hebben. Die avond dan ook heerlijk aan het strand geslapen. ’s avonds pannekoeken gegeten (mix vanuit NL meegenomen) en daarna een mega kampvuur gemaakt. Echt helemaal te gek. Natuurlijk wederom die heldere hemel met al die sterren. Het mooiste was eigenlijk nog de volgende ochtend wakker worden met de zee aan je voeten (gelukkig hadden we de auto toch iets verder gereden, anders stonden we in het water). Ja, dit waren toch wel de mooiste dagen tot nu toe. Het is nu wel even lekker om na 3 dagen echt back to basics te gaan om heerlijk weer een hotel te kunnen pakken. Toen ik onder de douche stond kwam er een kleine sahara uit mijn haar. Nog een week te gaan en heel wat te beleven. Bij de volgende internet verbinding werderom een bericht.

En zo makkelijk gaat dat. Helaas was dat niet de enige post die we door moesten. Ze kennen het woord ‘werkverschaffing’ wel erg goed daaro.

Eenmaal door de posten gekomen moesten we door een mijnenveld rijden. Een lokale gids nam ons mee die we op de voet moesten volgen met alle auto’s. Als je van het pad af zou wijken zou je dus over een actieve mijn kunnen rijden en dan is het echt einde oefening. We hebben wel veel auto’s gezien die zogenaamd ontploft zouden zijn, maar misschien is het wel om mensen te laten schrikken ‘placebo’ effect. Achja, uiteindelijk zijn we er allemaal levend doorheen gekomen en konden we bij de volgende post gaan wachten.

Toen we eenmaal weer aan het rijden waren werd het tijd om de Sahara in te gaan. Bandenspanning laag zodat je beter door het zand kon komen en gaan met z’n allen. Ja, iedereen maar een doek om, ramen toch maar open (ondanks alle stof) en een top rit door het zand. Ja, we hebben toch een lekke band gekregen door een stuurfout, maarja, dat is tot nu toe het enige wat we hebben gehad. Andere teams staan dagelijks met pech langs de weg. Onlangs weer een waterpomp, een accu en een koppelingsplaat moeten vervangen. Dus wij komen er goed vanaf. Na enige tijd gereden te hebben kwamen we bij een zandduin met rotsenpartij waar we die avond gingen overnachten. Een schitterende lokatie waar we heerlijk konden genieten van een mooie zonsondergang en een nog mooieren heldere hemel vol met sterren. Zoiets zie je niet in NL. Wie had er ooit gedacht dat er zoveel sterren waren?!

De volgende ochtend weer vroeg op, want er stond een pittig programma voor de boeg. Niet qua aantal kilometers, maar meer het gebied waar we doorheen moesten. Hier zijn we in totaal dan ook 3 keer vast komen te zitten, maar waren ook zo weer los. Uiteindelijk door een natuurgebied moeten rijden (nouja, wij vinden het niet de moeite waard om als natuurgebied te bestempelen) waar we alleen maar dode dieren vonden (waaronder een dolfijn, schilpadden en heel wat vis), en toch een aantal levende flamingo’s. Eenmaal door het gebied kwamen we aan bij het strand. Dat is pas een ervaring, heerlijk met je auto langs het strand door de zee etc rijden. Toch wel erg leuk. Nadeel is dat al dat zoute water niet goed is voor de auot, maar wel heel leuk om doorheen te rijden. Het water is dan wel erg zout en door de warmte zie je dat meteen terug op de auto. Een keer door het water en dan het zoute water op de ruit met temperaturen rond de 40graden is dat direct droog en kan je niets meer zien door alle zoutkristallen. Achja, je moet er wat voor over hebben.

Die avond dan ook heerlijk aan het strand geslapen. ’s avonds pannekoeken gegeten (mix vanuit NL meegenomen) en daarna een mega kampvuur gemaakt. Echt helemaal te gek. Natuurlijk wederom die heldere hemel met al die sterren. Het mooiste was eigenlijk nog de volgende ochtend wakker worden met de zee aan je voeten (gelukkig hadden we de auto toch iets verder gereden, anders stonden we in het water). Ja, dit waren toch wel de mooiste dagen tot nu toe.

Het is nu wel even lekker om na 3 dagen echt back to basics te gaan om heerlijk weer een hotel te kunnen pakken. Toen ik onder de douche stond kwam er een kleine sahara uit mijn haar.

Nog een week te gaan en heel wat te beleven. Bij de volgende internet verbinding werderom een bericht.

man o man, wat is lastig om hier internet te vinden. Laatst hadden we wel ergens een verbinding, maar dat was op een hele oude computer met een modem verbinding. Niet echt bepaald snel en zeker niet de moeite waard om iets op deze site te zetten.

Achja, we hebben nu wat en zullen jullie even op de hoogte brengen.

We zijn inmiddels een week verder en hebben heel veel meegemaakt. Natuurlijk een geweldig afscheid met familie en vrienden. Toen begon de trip eindelijk. Zelf had ik nog steeds niet in de gaten dat het zo ver was, maar toen ik eenmaal onderweg was, ja, toen begon het me te realiseren. We gaan voor 3 weken met een oud busje naar Gambia rijden. Door allemaal landen waar ik nog nooit ben geweest. Een trip dat normaal voor mij niet is weggelegd en nu toch wel in een tentje, de bus of open lucht moet gaan slapen.

De eerste rit was zwaar, laat vertrek uit Antwerpen en dan meteen bijna 700km rijden naar Poitiers in Frankrijk. Best een eind rijden. Het was een leuke rit en hebben direct een beetje een groep gevormd met andere deelnemers van onze leeftijd. Eenmaal aangekomen in Poitier was het natuurlijk tijd om een hotel te zoeken (en eten natuurlijk). Sommige deelnemers hadden al hotels vantevoren gereserveerd, wij natuurlijk niet, want dan heb je geen avontuur. Uiteindelijk hebben we dan in hetzelfde hotel geslapen als de rest (formule 1) en het was vies. We hebben dan met zn allen lekker buiten op de pakeerplaats onze vuurtjes gemaakt en daar zitten koken onder het genot van bier en wijn natuurlijk.

De volgende dag weer vroeg op met stormachtig weer op weg naar een rit van 900km voorbij Madrid. natuurlijk ook een lange rit vol met asvalt wegen. Niet veel bijzonders, wel een geweldige tijd met onze mede reizigers. Door wind en regen waren sommige wegen afgesloten en moesten we een detour nemen. Wel leuk om een andere route te nemen en lekker rustig aan te doen, nadeel alleen is dat we dan altijd laat aankomen. Wederom hier een hotelkamer bij de formule 1 om vervolgens weer vroeg op te staan om ons te meldden bij het eerste checkpoint  bij Sotogrande.

Dus vroeg uit de veren en op weg naar Sotogrande. Onderweg nog even gestopt bij het huis van Oscar zijn ouders in Benalmadena. We hadden besloten om met zn allen daar langs te rijden en dan via Marbella naar Sotogrande te rijden. Toen we bij het huis van mijn ouders kwamen stond er eten en drinken klaar voor de trip. Die hebben we ingeladen en wilden toch nog even een duikje nemen. Helaas had ik de sleutels niet bij en hebben we over het hek geklommen. We werden betrapt door de buurvrouw die op de hoogte was dat wij kwamen. Gelukkig vond ze het niet erg en hielp ze ons over het hek te komen met ladders etc. Even een duikje genomen in het zwembad en weer verder naar Marbella. Lekker auto’s kijken en mooie winkels. Helaas konden we geen plekje vinden voor alle auto’s en zijn even langs de boulevard gereden en weer verder naar Sotogrande voor een een stop in een hotel en lekker eten.

Inmiddels zijn we aangekomen op 2 maart, waarbij we vroeg zijn vertrokken naar de oversteek naar Marokko. De pond duurde niet lang en waren binnen 50min in Marokko. Eenmaal bij de gresn aangekomen ging alles voorspoedig totdat we echt bij de douane kwamen en we werden tegengehouden omdat er allerlei spullen zijn meegenomen voor de lokale bevolking van Gambia. Niet iedereen had een paklijst (waarbij wij ook niet) en de bus met allerlei producten werd tegegehouden en hebben we uren moeten wachten. Uiteindelijk was alles in order en konden we verder.

Die avond na een lange tocht in de bergen en natuurlijk alles donker ging een van de auto’s stuk. De mercedes van de dukes of desert was de shokdemper gebroken en de bodemplaat. Gelukkig hadden we een monteur in ons midden en die heeft  na urden van alles en nog wat bij elkaar kunnen knutselen en waren we weer onderweg. Uiteindelijk kwamen we dus pas om 03.30 ’s nachts aan bij onze bestemming.

Verder door alle bergen en vlaktes om weer aan te komen in de sahara. Wat prachtig allemaal. Mooie zand duinen en oases. De bus trok het zand niet heel goed, want bij het hotel midden in de sahara liep hij al vast bij de eerste zandberg. We hebben daar besloten om met 2 teams verder te gaan rijden. De 4×4 auto’s en de normale auto’s om weer 400km verder elkaar te ontmoeten.

Alles is goed verlopen, maar toch zijn er al heel wat onderdelen en banden vervangen. WIj hebben tot nu toe nog niets gehad met ons busje, alleen af en toe wat meer olie bijvullen. Andere auto’s hebben als deuken uit de velgen moeten laten halen, de motor uit ekkaar gehaald, nieuwe springveren laten inzetten etc.

Ohja, er is zelfs 1 team dat in Spanje (1 van de 3 leden) is opgepakt en een nachtje in de gevangenis heeft moeten doorbrengen. Ze waren dan ook wel erg ruw tegen de politie schijnt. Ze zijn inmiddels weer onderweg en zullen ons morgen vroeg weer ontmoetten om de grens bij Mauritanie over te steken.

Helaas hebben we dus niet altijd bereik en zullen we proberen toch verhalen te posten. We hebben kunnen regelen dat we via twitter berichten kunnen plaatsen. Dit gaat via een sms en zullen trachten dagelijks korte berichten op deze pagina te zetten.

We houden jullie op de hoogte.

Groet, Edwin en Oscar

Wij, Edwin en Oscar, hebben elkaar leren kennen tijdens onze studie Commerciële Economie International Management op de Haarlem Business School. Tijdens de studie zijn wij bevriend geraakt en hebben sindsdien contact. Dit contact is over de jaren heen sterker geworden en heeft Edwin mij enthousiast gemaakt voor de Antwerpen Banjul Challenge. Vanuit onze geschiedenis en de uitdaging voor Afrika is dan ook onze naam ontstaan. Twee vrienden die naar Afrika gaan —–> 2friends2africa.

De reis dient afgelegd te worden met een auto die niet meer dan EURO 1.000,00 mag kosten. Een trip van ongeveer 7000km die uiteindelijk 7 landen doorkruist. Deze reis is een challenge voor het goede doel met als beloning dat het goede doel wordt gesteund doordat de auto wordt geveild en alle sponsoring direct in de handen komt van het goede doel. Daarnaast is de andere persoonlijke beloning een geweldige uitdaging en trip voor de deelnemers.

Aangezien Edwin een ras echte fanaat is van ‘need for speed’ en houdt van sport en uitdagingen is het natuurlijk geen verrassing dat hij deelneemt in zo een soort expeditie. Tevens is Edwin een amateur monteur en zal de auto tijdens de rit repareren als dat nodig blijkt te zijn. Deze ervaring is opgedaan tijdens het restaureren van een transporter 1 uit 1963. Meer informatie over dit project is te vinden op www.spijlbushuren.nl. Bij deze organisatie worden diverse evenementen georganiseerd waaronder de kite ’n ride en trouwerijritten. Edwin is een enthousiaste kite surfer en natuurliefhebber. Naast het sleutelen en klussen aan voertuigen is Edwin in het dagelijkse leven verantwoordelijk voor alle commerciële activiteiten voor de Benelux binnen een internationaal inspectie bedrijf. Net zoals Oscar heeft Edwin gestudeerd en gewoond in het Verenigd Koninkrijk, Duitsland en veel gereisd op onze aardbol. Surfen in de Pacific, fietsen in de Oriënt en sportklimmen door Europa.

Oscar is tevens iemand die van uitdagingen houdt, maar wel iets minder heeft met vies worden en slapen in een tentje. Hij is een tikkeltje decadent maar gaat de uitdaging aan om toch ook in tentjes te slapen en niet dagelijks te douchen (oeps!). Oscar heeft al veel gezien in zijn leven. Als kind heeft hij namelijk al 3 jaar in Duitsland gewoond en 3 jaar in de VS. Daarnaast heeft hij meerdere malen een verhuizing doorstaan en heeft opnieuw moeten beginnen met zijn leventje. Dit heeft hem wel de persoon gemaakt zoals hij nu is. Iemand die zich makkelijk aanpast aan zijn omgevingen en geen problemen heeft met snelle veranderingen van omgevingen/woonplaats. Na zijn studie commerciële economie heeft hij dan ook gekozen voor een mooi vrij beroep waar ook geen binding voor nodig is. Als steward werkzaam te zijn geweest bij Transavia en Arkefly heeft hij zijn onrust (deels) kunnen temmen en heeft hij weer veel van de wereld kunnen zien. Vanwege het feit dat hij nog niet serieus wilde worden werd dit beroep gekozen. Uiteindelijk had hij toch het gevoel meer uitdaging te willen hebben en is hij nu terecht gekomen bij Sony als Supply Chain Officer Benelux. Natuurlijk wil men wat meer uit het leven halen dan alleen werk en is deze challenge een uitstekende manier om meer te doen dan alleen werken.

Wij houden dagelijks onze reis bij en zullen deze blogs elke dag proberen (als wij verbinding hebben) te uploaden. Daarnaast zijn wij live te volgen via de GPS tracker op deze website.

Ga snel naar de link: voorbereiding om de voortgang te lezen van het project

Onze website is online… We zullen regelmatig updates over de voortgang plaatsten…